......

گاهی دلم می خواهد یک نفر باشد ..

یک دیوانه ..

یک دیوانه که بغض داشته باشد ..

غم داشته باشد ..

مانند من خسته از دنیا باشد ..

ترسیده باشد ..

تنها مانده باشد ..

حس ظهر جمعه را فهمیده باشد ..

یک تو که بروم و جلویش بایستم با لب های آویزان ..

چشم های سیاه مانند روزگار ..

زل بزنم به او ، با چشم های آماده بارش ..

چیزی نگوید ،

چیزی نگویم ،

چیزی نخواهد ،

چیزی نپرسم ،

بفهمد با سکوت هم می توان سخن گفت ..

بیاید نزدیک ،

خودم را بیندازم در آغوشش ،

در بغلش گم شوم ،

بغضم بترکد ،

هق هق کنم ،

اشک بریزم ،

کل زندگی را ناسزا گویم ،

صورتم و لباسش را خیس کنم ،

یک نفر باشد که به او تکیه کنم ،

که آرام بگوید : " نگران نباش ، من اینجا هستم "..

یک نفر ، که آرام هم نشدم ، نشدم ..

فقط بدانم که او هست ........